Աղոթքի պահին բոլորը լուռ էին՝ արցունքոտ աչքերով, սրտի թրթիռով...Ուսանողները գիտակցում էին. «վերքը խորն է, իսկ ցավը՝մեծ»: Թեպետ փլատակներից վերհառնած Գյումրին ապրում ու արարում է, սակայն այդ սարասափելի արհավիրքը ցավոտ սպի է թողել գյումրեցու սրտում: 
«Մենք՝ երիտասարդներս, պարտավոր ենք հիշելու, աղոթելու և խնկարկելու…»